Σάββατο, 14 Μαρτίου 2015

Ένα γράμμα….





Σπάνιες είναι οι φορές που ένα γράμμα εκφράζει τόσο αυτόν που το έγραψε. Την στάση του στη κοινωνία, τα πιστεύω του, τη φιλοσοφία του, γενικά ολόκληρη τη ζωή του. Είναι σπάνιες οι φορές  ένα γράμμα να είναι αυτός που το έγραψε, όπως συνέβη με το γράμμα που άφησε ο Χαρίλαος Φλωράκης. Ένα γράμμα, στερνή, σεμνή υπογραφή στο τέλος μιας ζωής συνεπούς, σεμνής, δοσμένης στον αγώνα για τα δίκαια του λαού. Μιας ζωής ταυτισμένης με τις μεγαλύτερες στιγμές του λαϊκού κινήματος, μιας ζωής ταυτισμένης με το Κόμμα.
Αυτός ήταν ο δρόμος που επέλεξε ο σύντροφος Χαρίλαος και τον ακολούθησε με απαράμιλλη συνέπεια μέχρι το τέλος. Ο σύντροφος Χαρίλαος που έφυγε «πλήρης ημερών» όχι γιατί έφτασε τα 90. αλλά γιατί η ζωή του ήταν γεμάτη από δράση και προσφορά. Μπορεί κάποιος να «φύγει στα 50 του και να είναι τόσο γεμάτη η ζωή του που να είναι σαν να έζησε δύο ζωές. Έτσι πιστεύω πρέπει να μετριέται και αυτό το νόημα πρέπει να δίνεται στο «έφυγε πλήρης ημερών».
Αγαπημένε μας σύντροφε
Ο θάνατός σου, το προσκύνημα, η ταφή σου είναι κιόλας παρελθόν. Αλλά μην νοιάζεσαι. «Οι σποράδες φεύγουν, η σπορά μένει και καρπίζει». Εσύ έφυγες, εμείς μένουμε και συνεχίζουμε. Εξάλλου  σου δώσαμε το λόγο μας εκεί ψηλά στη Ραχούλα την ώρα που το κλαρίνο του Κ. Ζησόπουλου έπαιζε το γλυκόπικρο σκοπό που παρήγγειλες στον Πετρολούκα Χαλκιά. Την ώρα  που το κλαρίνο το «έλεγε»  το μοιρολόι που μας κτυπούσε κατευθείαν στην καρδιά.
Θα το κρατήσουμε το κόμμα «με τα γνωστά σύμβολά του, την Μαρξιστική-Λενινιστική ιδεολογία του το πρόγραμμά του και τις αρχές του».
Σου δώσαμε το λόγο μας όταν ανηφορίζαμε για το Παλιοζογλώπι (μια πραγματική διαδήλωση, ένα λαϊκό κόκκινο ποτάμι), αφού μαζέψαμε στο δρόμο τα αγριολούλουδα που χρειαζόμασταν. Και δεν τον δώσαμε μόνο σε σένα, αλλά και σε ολόκληρες στρατιές νεκρών που συνάχθηκαν στο προσκλητήριο που έγινε. Σε χιλιάδες σεμνές σκιές αγωνιστών που κύκλωσαν την Ραχούλα, που γέμισαν τις πλαγιές και τα φαράγγια των Αγράφων. Ήταν εκεί όλοι αυτοί που  έδωσαν τη ζωή τους για το καλό του λαού για το μέλλον του τόπου, για να ζήσουν οι επόμενες γενιές καλύτερα.
Δώσαμε το λόγο μας. Δε θα βάλουμε ποτέ ούτε άνω, ούτε κάτω τελεία στις υποχρεώσεις, στη δράση. Κοιμήσου ήσυχος εκεί ψηλά στον Άη Λια. «Όπως και νάναι τούτη η γή θάμαστε στην πρώτη τη γραμμή». Και θα σε φυλάξουμε από τα «αγρίμια». Γιατί εμείς ξέρουμε…
Όλοι σε παινεύουν τώρα που έφυγες. Κάποιοι  γιατί το αισθάνονται και το πιστεύουν πραγματικά. Πολλοί γιατί έχουν το σκοπό τους. Ανάμεσά τους και οι «πρώην», οι οπορτουνιστές που μαζί με τους ιμπεριαλιστές προπαγανδίζουν ότι ο Σοσιαλισμός που γνωρίσαμε, αλλά και η πάλη για την οικοδόμηση ξανά του Σοσιαλισμού ανήκουν στο παρελθόν.
Όμως το μάθαμε το παραμύθι. Έτσι θυμήθηκαν  τον Μπελογιάννη, τον Άρη.. Εμφανίζουν ένα λαϊκό ηγέτη από την μια και ένα κόμμα λαθών από την  άλλη. «Επαινούν τους νεκρούς συντρόφους μας παλιοί και νεοφώτιστοι κατήγοροι, για να συκοφαντήσουν έτσι πιο πειστικά το Κόμμα. Παινεύουν τους πεθαμένους για να θάψουν τους ζωντανούς». 
Τους απαντάμε με τα δικά σου λόγια. «Ανεξάρτητα από τα λάθη που έκανε το κόμμα, ποτέ δεν έκανε το λάθος να βάλλει τα συμφέροντα των ξένων και ντόπιων εκμεταλλευτών, πάνω από τα συμφέροντα του λαού. Ποτέ δεν έκανε το λάθος να τα «διπλώσει» όταν θιγόταν η ανεξαρτησία της χώρας».
Μην νοιάζεσαι Καπετάνιε
Το ΚΚΕ θα παραμείνει πάντοτε έτσι δογματικό και αμετανόητο στην υπεράσπιση των αρχών και των αξιών, που κάποιοι, άλλοι, έχουν διαγράψει για να βάλλουν στη θέση μας τον ρεαλισμό μας υποταγής και το συμβιβασμό.
Γι αυτό κοιμήσου ήσυχος αγαπημένε μας σύντροφε. Ποτέ δε θα σταματήσουμε να τραγουδάμε το πιο όμορφο τραγούδι που ειπώθηκε ποτέ. «Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε». 

ΚΑΛΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΠΕΤΑΝΙΕ ΜΑΣ.

Κώστας Πινέλης


Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Ειδήσεις» του Κιλκίς

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου